Það er alltaf svolítið skrýtin tilfinning að keyra yfir
landamæri Póllands sem liggja að þýskalandi. Um leið og keyrt er
yfir ána "Oder" fer ekki á milli mála að við erum komin í annað
land, eða kannski heldur eins og við stígum aðeins aftur í tímann,
flest húsin eru kynnt með Kolum, sem útskýrir reykinn sem smýgur úr
skorsteinum í hverju húsi. Allt er í niðurnýðslu, húsin svört af
kolareyk í þessum litlu fátæku borgum í vestur Póllandi. Það er
eitthvað vinalegt við gömlu, fallegu niðurnýddu húsin, þau eru
eitthvað svo viðkvæm og berskjölduð. Aftur á móti finnst mér ekkert
fallegt við ljótu austurblokkirnar og úthverfin. Það eru Prestarnir
sem eru valdamestu menn samfélagsins að því mér er sagt, og mér
finnst það ekki ósennilegt þar sem myndir af Jóhannesi Páli páfa og
Ratzinger prýða veggi hverrar stofu, eins og þeir væru eitthvað
stofustáss blessaðir. Flestir virðast vera rammkaþólskir hér sem
brýtur einkennilega í bága við stríðasmálaðar skvísurnar og
stælgæana á götunum prýdda myndarlegum yfirvaraskeggjum og
gullkeðjum. Meira að segja sellóleikarinn í kvartettinum, hann
Tomka, sem er hörkusellóleikari og mikill töffari gengur með jesús
krossfestan um hálsinn og signir sig þegar ég sé ekki til í hvert
skipti sem við göngum inn í kirkju, en fram til þessa hafa
tónleikarnir verið gömlum fallegum kirkjum. Því miður er Tomka ekki
sérlega sleipur í enskri tungu og orðaforði hanns samanstendur
aðallega af þessum setningum: “Fuck this, svo bætir hann við
endingum eins og “church” , “violinist” , “cold” , “Country” og
fleira í þessum dúr. Hin uppáhalds setningin hans er “Cool man”,
sem hann segjir þegar hann er ánægður með eitthvað, hvernig við
spilum eða eitthvað slíkt. Svo spilar hann bara eins og engill og
einhvern vegin er það bara alltílagi að við skiljum hvorki upp né
niður í því sem við erum að reyna að segja hvort við annað, við
vinnum aðallega í augnagotum, böðum út öllum örmum og svo syngjum
við líka mikið fyrir hvort annað. Svo er það hún Emilia sem er
dramatíski víóluleikarinn og var búin að segja mér allt um
innanskeljarmál sín og helvítið hann Igor áður en fyrsta æfingin
var á enda runnin. Hún talar þykkum pólskum hreim gengur með bláan
augnskugga niður á kinnar og er ekkert smá hress. Hún hefur tekið
mig að sér og leggur mikið uppúr að kynna mig fyrir pólskri
menningu og siðum. Hún tók mig með sér út á lífið í Gorzow, og mér
leið örlítið eins og ég væri lennt í absúrdleikriti. Tomka og
Emilía eru uppáhöldin mín, mig grunar reyndar að fyrsti
fiðlarinn sé haldinn votti af mikilmennskubrjálæði. Bókin sem hann
gengur með á sér er sjálfshjálparbók um það hvernig ætti að vera
“Leiðtogi”, Hann sagði mér í trúnaði að það væri í raun og veru
leiðtogahlutverk að ver 1. fiðluleikari í strengjakvartett. Ég haði
nú reyndar aðeins aðrar hugmyndir um hvað það er að spila
kammermúsík. Hann er líka með spólu í bílnum sínum þar sem kona
segir manni hvernig foringi á að koma fram. Örlítið klikk ef þið
spyrjið mig. Einhverra hluta vegna virðist þetta vera að virka og
hin þora ekkert að segja við hann, ég skil ekki alveg hvað er í
gangi, en Tomka og Emilíu finnst fátt skemmtilegra en þegar ég er
eitthvað að skamma hann. Þetta er pínnku skrítið en engu að síður
mjög áhugavert að fylgjast með hegðunarmynstri strengjakvartetts.
En það er búið að vera gaman að spila með þeim Mozart og þau buðu
mér að spila með þeim tónleika í París og Varsjá í sumar sem verður
ábyggilega gaman..
Jæja , ég læt þetta duga í bil
Gin Dobre
Freyja