Heil og sæl
Það er ljúft að vera komin heim í veðurblíðuna og rólegheitin á Sæbóli. Ég er nú þegar búin að fara í æsispennandi sjóróðra undir stjórni hins frækna skipstjóra Kára. Ég fékk það mikilvæga hlutverk að vera ballest, sem þýðir að ég gat haft það notalegt í stafninfum og lá bara þar eins og ég væri barónessa á Gondól og lét hina um erfiðisverkin. Svo veiddum við fullt af Ufsa, það var allt morandi í skerjafirðinum af smáufsa, sem við reyndar sleptum aftur, því nú er engin kisa til að gefa kattafiskinn. En Aristólæðurnar Tjara og Tinna þrifust á smáufsa alla mína barnæsku, sem ég veiddi með afa og við fristum í frystikistunni fyrir veturinn. Hér skín sólin alveg látlaust, sjórinn ein spegilgljá og það er notalegt að rölta út með sjó á rólyndiskvöldum. Ketill er með þýska Ólympíuróbótafótboltaliðið í heimsókn og við erum búin að grilla fullt af fiski og vera í túristaleik alla vikuna (einnig um refilsstigu íslensks skemmtanalífs), En vorum jafnvel að hugsa um að  bregða okkur á snæfellsnes og kíkja á tónleika í kvöld. Sæból er að verða afar virðulegt og nú er Guðmundur málari í óða önn við að mála, nota góða veðrið. Jæja krakkar , annars hafði ég nú ekkert merkilegt að segja, kannski ég drífi mig bara út í skot.
Bless í bili
ykkar
Freyja

Í sannleika sagt hélt ég að það væri alfarið búið að leggja niður “Ástargönguna”, hina árlegu hátíð sýrðra teknóunnenda hér í borg. Ár eftir ár fylltist borgin af einkennilegum skríl , teknóbassinn glumdi um götur borgarinnar og sýran flæddi um Tiergarten í stríðum straumum. Fólk dansaði ölvað um götur borgarinnar, og það alveg ábyggilega ekki af víni, ljóðlist eða dyggð.  Eftir að hafa upplifað gönguna einu sinni fékk ég alveg nóg, reyndar grunar mig að við stallsystur höfum nú miskilið konseptið örlítið á sýnum tíma, varla tvítugar, dreyptum aðeins á kampavíni og fórum í skrautleg föt og stungum óneytanlega örlítið í stúf við restina á göngunni sem virtist hafa örlítið aðrar hugmyndir um hvernig ætti að skemmta sér . Enda þreyttumst við fljótt á látunum og héldum okkar eigin rólyndisrómantíkurhátíð heima á Stralsunderstrasse, gömlu íbúðinni sem ég bjó í uppi í Wedding sem leit örlítið út eins og tyrkneskt kvennabúr þar sem var eiginlega ekkert inni í íbúðinni, nema fullt af púðum á gólfinu og gamlir Saaridúkar sem ég hafði hengt upp í loftið svo að maður horfði alltaf á fjólublá og appelsínugul ský þegar maður vaknaði. Að ógleymdum risastórum gömlum kolaofni sem hlaut viðurnefnið “Fritz von Blitz” og iljaði mér um hjartarætur á köldum vetrar kvöldum, reyndar hefur mér aldrei verið jafn kalt á ævinni og þennan vetur og ég þurfti að rogast með kol upp margar hæðir á hverjum degi. Mjög sjarmerandi í minningunni,. Allar götur síðar reyndi ég að forðast hátíðina af öllum mætti og mér til mikillar gleði var hátíðinni aflýst fyrir tveimur árum, margir sögðu fyrir fullt og allt. Haft var eftir gárungum að Borgin hefði ekki efni á að borga salernis og hreinsunarkostnað sem hafði farið allrækilega úr böndunum árin á undan. Það var ekki fyrr en í morgun að ég gerði mér grein fyrir að hátíðin var um helgina, ég var í sakleysi mínu að hjóla á fund Kathrinar og Matthiasar, vinalegu lögfræðingavina minna, en við höfðum mælt okkur mót í morgunmat. Og þar sem ég er að bíða eftir rauðu ljósi labbar á mig ung stúlka, vel tilhöfð, helst til glænepjulega þó, í magabol og með hring í naflanum, stífmáluð að morgni dags. Það fyrsta sem hún segir við mig var:

Teknódrósin: Farðu frá þú heimska píka

Ég orðlaus: Fyrirgefið voruð þér að tala við mig

Teknódrósin: Sleiktu á mér óæðri endann

´´Eg: Fóruð þér vitlaust framúr í morgun vinan

Teknódrósin: Haltu kjafti vitlausa Belja

Ég : Mikið eruð þér krúttuleg

Teknódrósin: Hey Manno *$%&4(#”!=(/ ( viðurstyggileg þýsk blótsyrði sem ekki er viðeigandi að hafa eftir á opinberum síðum)

Ég loka eyrunum og hjóla í burtu  í frekar slæmu skapi , næstum því búin að láta hana eyðileggja fyrir mér daginn. Svo fór ég að horfa í kringum mig og gerði mér grein fyrir að eitthvað var ekki eins og það átti að sér að vera,  svo fattaði ég hvað var í gangi “Ástargangan” enn eina ferðina. Þvílíkt og annað eins. Allt í nafni ástarinnar.

Annars er ég nú bara búin að vera að slæpast um helgina, elda góðan mat handa vinum mínum, lesa í bók og sleikja sólina. Kláraði allar upptökur fyrir helgi og nú er smá sumarfrí, ég harðneyta  spila neitt sem er skrifaði eftir aldamótin 1900 í bili, nóg af þessu “Avant Gaard” experímental rugli.  Ég er búin að plana hárómantískt prógramm með Sirí Sætu, Nýja fína píanistanum mínum.

 Axel bassaleikari, Ektakærasti Chlóe sem stakk strax aftur af er í heimsókn og það er notalegt að vakna við djúpa bassatóna á morgnanna,  kosturinn við að hafa hann í heimsókn er að hann er allta búinn að vaska upp allt í eldhúsinu áður en ég vakna á morgnanna. Það er talið til mannkosta á þessu heimili. Til dæmis hélt ég 8manna matarboð í gær og þegar ég skreyddist á fætur um tíuleytið í morgun viðbúin sprengingu í eldhúsinu var allt skínandi hreinnt og fínnt eins og þar hafi farið um hvítur stormsveipur, Axel búinn að gera kaffi handa mér og farinn að segja skemmtisögur úr hljómsveitinni sinni Það þarf lítið til að gleðja mig.

Jæja nú er klukkan orðin ægilega margt

Hafið það gott

Ykkar

Freyja

Kæru bræður, hestar og Franzmenn

Kannski ég skrifi nokkrar línur þar sem ég er í engu ástandi til að gera nokkuð af viti í augnablikinu. Ég er lurkum lamin á sál og líkama, með marblett á maganum og hálf sprungna vör eftir að hafa gengið í skrokk á sjálfri mér í þessari upptöku í dag. Ég get eiginlega ekki hugsað mér erfiðara verk að taka upp í Stúdíói en Beríó Sekvensuna, það er nógu og erfitt að spila hana einu sinni í gegn á tónleikum en að endurtaka þessa staði aftur og aftur og aftur. Staðina þar sem hann öskrar af lífi og sál, guð má vita hvað maðurinn var að hugsa þegar hann skrifaði þetta. Nema auðvitað að kenningin sé rétt um að verkið fjalli um Geðklofa dóttur James Joyce, Berio var með Joyce á heilanum. Einræða geðklofa stúlku, hún var ástfangin af Samúel Beckett (slæm hugmynd, ef þú spyrð mig) en missti vitið. Beckett var Ritari hjá Joyce og  á víst að hafa skrifað niður stórann hluta ódysseifs meðan Joyce talaði, hann var sjónlítill undir lokin. Beckett hafði engan áhuga á dótturinni, óendurgoldnar ástir, sama sagan, löng og með slæmum endi. Þó að ástarsorgir virðist nú óneytanlega vera próductífari hjá listamönnum en hið gagnstæða. Já , ég átti reyndar eftir að útskýra hvernig ég fékk marbletti á magan við að spila Berió. Það er reyndar ekki alveg rétt, og ber sjúkraþjálfarinn minn alfarið ábyrgð á þessu, ég er sumsé með einhverja “Blockierung” í hálsinum og einhverra hluta vegna heldur hann fram að það hjálpi að  pota í magann á mér, ég veit alls ekki hvað ég á að halda. Ég er sumsé í “Otheopatische” meðferð, það versta er að ég veit alls ekki hvað ostheopathie er, og mér líður eins og ég sé viljalaust tilraunadýr í höndum þýska heilbrigðisgeirans því ég veit aldrei sjálf hvað er að gerast. Allavegana er  fullt að gerast og hryggurinn er allur á iði og sjúkraþjálfarinn segir að ég taki miklum framförum en “Aðeins þeir sem vilja læknast geta læknast, og undirmeðvitundin vinnur áfram”, ég skil hvorki upp né niður í þessu. Þetta byrjaði allt þannig að ég var með hellu í tvær vikur, svo kom í ljós að örsökin er í hálsinum osfvr. Ætla ekki að þreyta ykkur með sjúkrasögum, enmér finnst þetta mjög merkilegt því ég hef  sárasjaldan þurft að fara til læknis á ævinni og finnst þetta allt saman skrýtið og áhugavert.

Annars er allt of heitt hérna, sem betur fer bjargaði Guðný lífi mínu á dögunum og kom í heimsókn um daginn með viftu í fanginu, og nú sit ég fyrir framan viftuna í vægast sagt mjög efnislitlum blúndunáttkjól einum fata, sötra íste og hef það bara mjög fínnt. Reyndar talaði ég við Elinoy vinkonu mína í Tel Aviv áðan sem lagði það til að ég myndi koma til Israel, það vantaði klarínettuleikar í sinfóníuhljómsveitina hennar í Tel aviv. Þá bennti ég henni á að 45 stiga hiti væri nú ekki endilega mitt loftslag. Hún hvað það vera ekkert mál þar sem að öll húsin væru loftkjæld. Svo fékk hún strax samviskubit og fór að tala um hvað þetta væri skelfilegt og mikil mengun af allri þessari loftkælingu í ísrael og þegar allt kæmi til alls yrði bara ennþá heitara í andrúmsloftinu ef allir væru með loftkælingu. Reyndar fannst mér nú kannski önnur vandamál meira áríðandi, talandi um ísrael og mengun. Það væri kannski sniðugt að loka eitthvað af vopnaverksmiðjunum í staðin ( eða kaupa þeir vopnin beinnt frá Ameríku) Sagði samt ekki neitt þar sem Elinoy verður alltaf öskuill þegar er talað um ísraelsku ríkistjórnina en hún er ein sú mest friðelskandi manneskja sem ég þekki. Ég vissi aldrei hvorn hún hataði heitar af öllu hjarta Bush eða Sharon. Mér var alveg hætt að standa á sama  var farin að skipuleggja mótmæli á götum úti í Tel aviv fyrir öfga vinstriflokk í ísrael, sem enduðu yfirleitt með að herinn kom og barði þau í klessu. Ég og Noam ,tónmeistarinn minn og stóri bróðir Elinoy vorum alltaf með hjartað í buxunum og skiptumst á að banna henni að koma nálægt þessu. Hún var fyrsta manneskjan sem ég kynntist eftir að ég flutti til þýskalands og við vorum óaðskiljanlegar fyrstu tvö árin mín í Berlín. En 2001 flutti hún aftur til Israel, hætti að læra á Fagott og fór að læra bókmenntafræði en endaði sem sólófagottleikari í sinfónýjuhljómsveitinni í Tel Aviv, enginn veit sína ævina fyrr en öll er. Hugsið ykkur ef ísraelsmenn væru jafn heppnir og íslendigar, ef að jörðin væri full af ísköldu vatni sem væri hægt að kæla niður húsin með.

Jæja krakkar, kansi ég skríði í bólið og safni kröftum fyrir morgundaginn.

Ykkar

Freyja