Það hefur verið gestkvæmt hér upp á síðkastið og það má segja að litla íbúðin á götu Rósu Lúxemburgar hafi breyst í einsskonar griðastað fyrir tónlistarfólk á vergangi .Fyrst var það Kanadíski túbuleikarinn, sem kom í prufuspil í fílharmóníunni. Það gekk nú ekki alveg nógu velog þeir réðu engan frekar en fyrri daginn. Túbuleikarinn drekkti sorgum sínum það sem eftir lifði vikunnar og sagði mér blásarahryllingssögur, en hann hætti víst að telja eftir 40 prufuspil, eftir að hafa komist alloft í úrslit. Svo spilaði hann fyrir mig miðnæturtúbukonzert  og gaf mér fullt af eðalrauðvíni, enda mikill kunnáttumaður hvað vín varðar. Einkennilegt að ákveða að verða konzert túbuleikari, kemst aldrei hjá því að hugsa um Tobba túbu sem aldrei fékk að spila lag…

 Eftir að túbuleikarinn yfirgaf svæðið kom Rachel, ástralskur sellóleikari með fjólublátt hár, mikill sprellari og sellóleikari í “The Australian string quartett. Hún hélt uppi aga og reglubundnu líferni og arfleiddi mig að allskonar dóti, meðal annars nótnastatífi sellóstrengjum, æfingadempara fyrir selló og einhverju óræðu boxi sem að stendur á  “GHS Fast Fret”, svo stendur “Ideal for all string players”, ég hef ekki þorað að opna boxið, þá kann ég nú eiginlega betur við eðalrauðvínið. Hún sagði mér einkennilega sögu, frænka hennar, systir móður hennar er nefnilega vændiskona, forseti samtaka vændiskvenna í Ástralíu og hefur verið í bransanum í 30 ár og berst fyrir réttindum vændiskvenna. Málefni vændiskvenna hafa verið ofarlega á baugi í Berlín upp á síðkastið, aðallega vegna yfirvofandi heimsmeistarakeppni í fótbolta, melludólgar hvaðanæva hafa kepst við að flytja inn stúlkur til borgarinnar, mikið frá austurevrópu, taka af þeim vegabréfið og halda þeim í heljargreipum, oftar en ekki eru þær gerðar háðar einhverjum eiturlyfjum sem dólgurinn útvegar, til þess að gera þær háðar honum. Þetta er auðvitað ekkert  annað en mannsal. Skelfilegt mál sem hefur verið mikið rætt um. Í framhaldi af þessu hefur mikið verið skrifað um vændi í blöðin og ýmsar skoðanir viðraðar. Vændi var lögleitt fyrir nokkrum arum og veitir það þessum ógæfustúlkum einhverja lagavernd og heilbrigðisaðstoð. Ég hef nú ekki fylgt þessu máli nákvæmlega eftir en flestir virðast auðvitað vera andsnúnir þrælasölunni en margir styðja löglegt vændi, og auðvitað má færa rök fyrir því að þá sé hægt að fylgjast betur með dólgunum og færir þessa vafasömu atvinnugrein upp úr undirdjúpum stórborgarinnar. Rannsóknir sýndu að að minnsta kosti þriðji hver þýski karlmaður hefur keypt blíðu vændiskonu og rannóknin syndi að 9 hver maður færi reglulega til vændiskonu.Þetta fundust mér ógnvænlegar tölur. Margir þessara manna voru giftir en mennirnir sem höfðu gengist undir nafnlaust viðtal vildu oft meina að hjá vændiskonu upplifðu þeir eitthvað sem þeir ekki gætu fengið heima hjá sér, oft tengt niðurlægjingu eða ofbeldi. Ég hef alltaf haft þá skoðun að sú hugmynd að selja líkama sinn sé viðurstyggileg og eitthvað sem enginn mundi velja af fúsum og frjálsum vilja. Að þær stúlkur sem eru svo ógæfusamar að leiðast út í vændi hljóti alltaf að hafa upplifað skelfilega neyð eða örvæntingu og verða að reyna að skilja líkama sinn frá sálarlífinu, oftar en ekki með eiturlyfjum eða annarri ólyfjan. Ætli ég aðhyllist ekki heimspekingnum Spinosa hvað þetta málefni varðar ,að líkami og sál verði ekki sundur skilin.

 Rachel fór að segja mér alveg nýja hlið á málinu, hlið sem ég hafði aldrei hugsað um og ruglaði mig í ríminu. Frænka hennar vinnur fyrir sér sem vændiskona, hefur yfirleitt um 10 kúnna sem hún heimsækir reglulega, og helmingurinn af þeim er þroskaheftur , og oft hefur hún líka haft fatlaða. Frænkan leit á starf sitt sem sjálfsagða líkamlega þjónustu, ekki ólíkt því að fara í nudd, að kynlíf væri eitthvað sem allir þyrftu á að halda , einnig þeir sem minna mega sín í samfélaginu. Ef að það að róa eirðarleysi holdsins gæti gert líf þessara manna bærilegra þá væri það einungis af hinu góða. Rachel nefndi dæmi um þroskaheftan dreng sem hafði orðið ofbeldishneigður þegar hann komst á kynþroskaaldur, þegar hann varð átján ára sendi móðir hans hann til Vændiskonu  ( rosaleg hugmynd), sem var frænkan , hún hitti hann tvisvar í mánuði það sem eftir var æfi hans og sýndi hann aldrei aftur tilhneigingu til ofbeldis..

Év vissi alls ekki hvað ég ætti að halda, þetta hljómaði svo eðlilega þegar Rachel sagði frá þessu, næstum því eins og sjálfsagt og göfugt,svona hugsjónavinna í þágu samfélagsins eða eitthvað slíkt, en samt ekki, úff… Frænkan hefur verið með sama manni í tuttugu ár og skilur alveg á milli atvinnu og einnkalífs.  Öll þessi saga truflaði mig illilega og gerir enn. Svo flutti Rachel út og skyldi mig eftir með einkennileg heilabrot og ýmsa varahluti fyrir selló

. Síðustu viku hef ég haft spænska jazzsöngkonu í vist, Carmen frá Mæjorku, það er sko engin lognmolla heldur í kringum hana, syngur blús í sturtunni og er búin að draga heim allavegana tvo mismunandi gæja á viku, syngur á einhverjum jazzbúllum á hverju kvöldi og er alltaf búin að gera kaffi handa mér í pásunum ( það þarf  lítið til að gleðja mig) svo segir hún mér skemmtisögur af undiheimum Mæjorku og öllum þeim óteljandi karlmönnum sem hún hefur komist í tæri við. Í gær song hún fyrir mig fallegt lag sem hún samdi sjálf um einfarann , konuna sem veldi alltaf vonda manninn, því að í raun og veru væri hún einfari, og undirmeðvitundin veldi þann sem færi illa með hana svo að hún yrði að fara sína leið. Eða eitthvað í þá áttina, hún söng það á katalónsku og röddinn brast svo fallega, eins og hún væri klökk og einhvern vegin svo mannleg ( þó að auðvitað gæti það líka haft eitthvað að gera með óhóflega viskídrykkju kvöldið áður) Christian fann hana á einhverri Jammsessjón, svo lennti hún á götunni og endaði einhvernvegin hjá mér. Svona kynnist maður undarlegasta fólki…..og allir eiga sínar sögur , eða er það ein löng saga…

Jæja kannski það sé kominn tími til að fara að sofa           

Góða nótt

Ykkar

Freyja          

Það eru skondnir þessir dagar sem eru eins og maður hafi farið öfugt fram úr einhvernveginn, þegar allt kemur vitlaust út úr manni. Ég kom frá Weimar síðla nætur og var búin að skipuleggja morgunverðarfund allt of snemma morguninn eftir með Luigi, ítalska Sembalomleikaranum sem ég spila með. Ég var svo utan við mig að byrjaði ég á að skaðbrenna brauðið í ofninum og svo hellti ég kaffi yfir aumingja Luigi ( sem hefur reyndar örugglega haft af gott af því). Svo af því að ég var ekki viðbúin lét ég Luigi plata mig út í rifrildi um gildi klassískrar tónlistar í nútímasamfélagi, undir venjulegum kringumstæðum hefði ég aldrei látið gerast, allavegana ekki á fastandi maga. Hann er nefnilega yfirstéttar, gáfað, ítalskt íhald, sem er vafasöm blanda. Aftur á móti mjög góður músíkkant og mjög sensitífur og vel að sér um nútímatónlist , hefur frumflutt endalaust af verkum eftir ýmis mæt tónskáld eins og Eötvos, Fransesconi, Solbiati, Kurtag og fleiri mæta menn.  Bara með ómögulegar skoðanir og aldrei þurft svo mikið sem leiða hugann að peningum eða uppvaski eða öðru slíku, einn af þessum mönnum sem hefðu verulega gott af því að fara á vertíð.  

            Seinna um daginn bauð Konstantia mér á tónleika í Hesthúsinu ( kaldhæðni örlaganna að Hanns Eisler háskólinn flutti úr bygging áróðursmálaráðuneytis þriðja ríkissins í Hesthús Friðriks Mikla prússakeisara). Þar hitti ég fyrir Frú Von Bernsdorf greifynju og forrustuynju í ljónynjufélaginu sem sponsoraði tónleikana mína í ameríku og hvað er það fyrsta sem ég segi? Frau von Bernsddorf!!” Schön dich zu sehen”!! Ég dútsaði hana sem sé blákalt, og hún var ekki að meika það, og ég var ekki að meika að hún var ekki að meika það. Og Konstantia sem stóð við hliðina og heyrði allt saman var ekki að meika að ég var ekki að meika það að greifynjan var ekki að meika það, við  stöndum jú öll í þakkarskuld við ljónynjuna á einn eða annan hátt. Úff, þvílíkt og annað eins, hvað er eiginlega langt síðan að kóngsríkin voru lögð niður í þessu landi og maður þarf ennþá að nota einhverja ævaforna titla…. Ég ætlaði nú bara að vera vinaleg. Reyndar hlógum við nú bara að þessu eftir að hún var farin og ég lofaði Konstantiu að skrifa fallega grein og senda ljónynjunum um ameríkuferðirnar.

Ég bjó einu sinni í húsi með tengdadóttur ljónynjunnar á einhverju tónlistarfestivali fyrir nokkrum árum og ég man að hún var of fín til að skera brauðið á morgnanna, var hrædd um að skera sig og lét mig alltaf skera brauðið, hún er nefnilega píanisti. Hún var líka alltaf skelfilega sjokkeruð yfir öllu sem ég sagði og gerði og fannst ég vera frekar óprúttin. Hihi, það eru nú takmörk. Reyndar er ég að hugsa um að setja reglur á heimilinu um að það sé bannað að skera grænmeti undir áhrifum áfengis, hihi… Brennt barn forðast eldinn.

Heyrðu, svo sló ég þessu nú upp í kæruleysi og hætti á að mæta í júróvisionpartý um kvöldið, sannfærð um að þar yrðu bara íslendingar og ég gæti ekki móðgað neinn, í hæsta lagi hellt rauðvíni yfir fólk en þar sem að þetta eru íslendingar mundu þeir örugglega bara taka því sem merki um vináttuvott. Reyndar missti ég af keppninni og náði bara síðasta laginu, því íslenska, hihi. En þetta var mjög skemmtilegt partí á írskum bar niðri í Kreuzberg og fullt af sauðdrukknum íslendingum og mikið sprell. Reyndar var Guðný svo miður sín yfir útreið Sylvíu Nætur að hún þurfti að drekkja sorgum sínum og var farina ð ræða tilgang lífsins við gamla skólafélaga úr MH af mikilli ástríðu…. Það var þá sem einn ákveðinn háaldraðu heimspekingur sem við þekkjum gat ekki lengur haldið aftur af sér og það endaði í nektardanskeppni á móti litla vinalega trúbadornum með þriggjadaga skeggið. Og einhvern veginn leið mér eins og ég væri kominn heim og ég þyrfti ekkert að passa mig hvað ég segði eða gerði og  það var góð tilfinning….

Jæja ég læt þetta duga í bili

Ykkar

Freyja

Í fyrradag sat ég í lestinni til Weimar, mér finnst yfirleitt ekki gott að ferðast á tónleikadögum, þá þarf ég frið og ró, eins og flestir sem þekkja mig vel vita. Lestarferðin var bara ánægjuleg og gullnir akrarnir þustu hjá , þessi fagurgulu blóm sem nú eru í blóma út um allt þýskaland, ég fór yfir Debussy í rólegheitunum í huganum, eitt af þessum verkum sem ég hef spilað svo oft og gæti spilað afturábak gangandi í svefni ef því er að skipta en það er alltaf jafn viðkvæmt og hvert smáatriði skiptir svo miklu máli. Ég var ein í klefanum mínum en í Potsdam kemur maður inn í klefann minn, konan hans fylgdi honum inn í lestina , tók til miðann hans og peninga og setti allt á réttan stað og setti töskuna hans upp á grindina, afsakaði sig við mig þegar maðurinn settist á móti mér og þreyfaði fyrir sætinu, maðurinn hennar væri blindur, hann væri á leið til Gotha. Maðurinn var vel til fara, eldri maður en það lék einhverskonar fjarlægt bros um varir hans og hann var með vatnsblá augu sem störðu inn í fjarskann, ekkert viðbragð en einhvern veginn djúp og tær, ekki ólík öðrum augum sem vöktu yfir mér þegar ég var lítil stelpa. Við tökum tal saman og ég sæki handa okkur kaffi í veitingavagninn og það er einhvern veginn gott að tala við hann, bara um skýin og pólitík og það sem maður talar um við folk sem maður ekki þekkir, en hann var næstum því barnslega einlægur og það var róandi að tala við hann. Svo bregð ég mér fram örskotstund og þegar ég kem til baka er staddur þýskur lestarvörður í klefanum okkar, Beamte frá Deutsche Bahn. Þegar ég kem inn í samræðurnar var lestarvörðurinn einmitt að hreyta út úr sér með ergilegri röddu.

DB: Hvernig á ég að vita að þér séuð blindur, auk þess sem mér kemur heilsufasástand farþega alls ekki við. Ég hef skildum að gegna. Ég: trúi ekki mínum egin eyrum

Sá blindi: Fyrirgefið þér, ég var sannfærður um að lestarkortið væri með miðanum í umslaginum. Þér verðið að skilja ástand mitt, ég sé ekki... býðið þér við , ég ætla ða leita að kortinu. ( blindi maðurinn þreyfar fyrir sér í veskinu sínu, spyr mig hvort að visakortið hans sé nokkuð lestarkortið eða Sjúkrasamlagskortið)

 Ég: orðlaus af fyrirlitning, síðan; ég er með kort, get ég ekki tekið manninn með á mínu korti, gildir það ekki fyrir tvo?

Db: það er of seint, þér hefðuð þurft að skrá það á lestarstöðinni. Ég hef ekki allann daginn. Þér verðið að borga ef þér hafið ekki gilt lestarkort.

 Ég. Maðurinn er með gildann miða sem hann hefði aldrei getað keypt án þess að hafa lestarkort, þér hljótið að vita það. Af hverju eltist þér ekki frekar við þá sem ferðast svart í staðinn fyrir að reyna að hafa peninga af heiðvirðu fólki.

 DB: Ég er ráðinn í vinnu hérna, ég get ekki brotið reglurnar, bara þó að einhver segist vera blindur

 Ég ( orðin þung á brún): Þér eigið við að þér séuð viljalaust verkfæri í höndum Þýsku járnbrautanna, sýnið örlitla manngæsku. Þér eruð fær um að taka sjálstæða ákvörðun, maðurinn er blindur.

 DB: Það getur hver sem er sagst vera blindur. Ég ( í mjög hæðnislegum tón): Já, , er það ekki, við skulum engum treysta á þessum síðustu og verstu tímum.

Blindi maðurinn: Gjöriði svo vel herra minn, ( réttir lestarverðinum 100 evra seðil), látið þér okkur nú í friði, þér hafið sínnt okkur hina réttu hlið þýsku járnbrautanna..

Eins og áður sagði var ég að fara að spila konzert seinna sama dag í Weimar og eins og vinir mínir vita er ég ekki sérstaklega umburðarlynd á tónleikadegi og það kemur fyrir að ég sé viðskotaill. En þegar þarna var komið sögu var ég beinlínis í árásarhug, það gerist alls ekki oft. Þetta var of langt gengið, allt of langt. Auk þess sem að atvikið snerti viðkvæman streng, ég ellti manninn fram á gang í lestinni og hellti mér yfir hann,húðskammaði bláókunnugan lestarvörð fyrir framan fjölda manns og hann var orðinn rauður í framnan og skömmustulegur og flúði af hólmi áður en yfir lauk. Ég hef örugglega verið skelfilega ógnvekjandi,, ef marka mátti svipinn á manninum. Sem betur fer náði ég að róa mig niður, en bara með að hugsa stíft um sjóinn, lygnan sjó, en það er myndin sem ég sé alltaf fyrir mér þegar ég spila þrjár fyrstu nóturnar í Debussy, lygnan sjó í fjörunni heima á sæbóli snemma morgunns, áður en fuglarnir fara að kveða kvæðin sín. Það voru morgnarnir sem afi sagði að nú væri eldgosaloft. Það er lognið á undan storminum, og þá verð ég alveg róleg… Liebe Deutsland………

Jaeja tha í thetta sinn. hvar vorum vid stödd? Jú, í augnablikinu í borginn á villtum bökkum árinnar Spree. Og einmitt thar, vid árbakkann thar sem áin skiptist og rennur tvaer ólíkar leidir hinum megin vid Museumsinsel sátu tvaer kunnuglegar moldvörpur og dýfdu tánum í innfluttan sand og horfdu á tunglid speglast í ánni. Skröpudu saman sídasta klínkinu keyptu bjór á strandbarnum og raeddu heimsmálin eitthvad fram eftir kvöldi, enda verid adskildar í thó nokkurn tíma. Sídustu daga höfum vid tekid upp á tví ad kanna ókunnar slódir, en that er nú einhvern vegin thannig ad thó ad Berlín sé stórborg og ég hafi búid hér hátt í áratug thá fer madur alltaf á sömu stadina, gengur sömu göturnar og sömu leidir aftur og aftur. Ekki ólíkt thví ad vera í Reykjavík. Sumarid er komid og that er heillavaenlegast ad finna sér skuggsaelan stad í eftirmiddagssólinni med góda bók og vera ekki of mikid á ferli yfir blásíddegid. Eftirmiddagsvenjur Spánverja eru alls ekki svo vitlausar thegar allt er á botninn hvolft. Reyndar kom mér that spánskt fyrir sjónir í vetur í svartasta skammdeginu í Madrid ad taka síestu í skítakulda og rigningu. En fáir eru jafn langt komnir í listinn ad slaepast en braedur okkar sunnan vid midjardarhaf.

Vikan byrjadi á blódugan hátt, á grískum harmleik. Félagi minn Stefán Jónsson dró mig í leikhúsid, ad sjá Persana eftir Aeskýlos, svona til ad hressa mig vid, hihi.  Persarnir eru elsta thekkta vestraena leikhúsverkid og er sérstaklega blódugt og ofbeldisfullt. Leikhópurinn nýtti that til hinns ýtrasta, svidid eitt moldarflagd og gerviblódi skvett miskunnarlaust um svidid. Leikritid gerist í Trjojustrídunum , meira og minna á blódi drifnum orrustvelli. Minnti óneytanlega örlítid á Splatter bíómyndir nútímans, og strákarnir ( hershöfdingjarnir) allir hálf berrassadir og útatadir í blódi og drottningin í eins konar múmíubúningi med rómverskan skúf á höfdi, nýstárleg blanda.. Kórkaflarnir voru í hálfgerdum rappstíl og milli tapadra orrusta engdust leikararnir um í blódi og drullu. Berlínskt leikhus.......

Um daginn thegar ég var á íslandi átti ég spjall vid staerfraedikennara nokkurn vid verzlunarskólann, okkur ad gódu kunnan fyrir dyrfsku og drengilega framkomu. Kvadst hann vera gladur ad ég vaeri farin ad tjá mig á málgagni thessu á veraldarvefnum, en that vaeri bara verst ad hann botnadi hvorki upp né nidur í t hví sem ég vaeri ad segja. Hann hélt tvhí fram ad ég bloggadi í hálfkvednum vísum og taladi ekki adeins undir rós heldur undir rammgerdum rósarunna og erfitt vaeri ad lesa milli línanna. Thótti mér thetta afar einkennilegt thar sem ég veit ekki betur en ég hafi verid frekar opinská  á bloggsídu thessari svo framarlega sem opinber sída af thessu tagi leyfir. Einnig fannst mér thessi athugasemd koma úr hördustu átt thar sem thessi ágaeti félagi minn er sjálfur fullnuma í list theirri ad tala undir rós  og hefur unun af thví ad ímynda sér that sem ekki er sagt en liggur falid bak vid ordin. En audvitad geri ég fastlega rád fyrir thví ad vinir mínir viti hvad ég er ad hugsa séu sjálfir faerir um ad túlka frásögnina á sinn persónulega hátt. Ekki that ad thad liggi einhver dýpri og dulúdugri merking milli slúdursagna.

Talandi um ad lesa milli línanna. Um daginn las ég bók sem bar thann aesispennadi titil " Goethes Geheimes Vermächtnis" thar sem herra Manfred Dimde faerir rök fyrir thví ad Goethe hafi falid heilt tónverk milli inanna í Faust. Hann er búinn ad hanna tölvuforrit sem túlkar textann yfir í tónlist eftir flóku merkjakerfi.Hann vill meina ad hann hafi svipt hulunni af leyndarmálinu sem Goethe talar um í bréfum sínum til Alexander Humboltd. Hid stóra leyndarmál sem hann tók med sér í gröfina. Fólk threytist ekki á ad túlka Faust í allar áttir og leyta ad földum lyklum í verkinu. Frekar spennandi vidfangsefni thó ad ég hafi nú ekki alveg skilid staerdfraedikódann, that skrýtna var ad tónlistin sem kom út virkadi alveg, that er margt skrýtid í kýrhausnum. Alveg stórfurdulegt. Í naestu viku fer ég til Weimar og hef hugsad mér ad gera thar vetfangsransókn á málinu. Sem minnir mig á that ad ég aetti nú ad fara ad kíkja á Debussy en ég er ad fara ad spila Rapsódíuna á heimaslódum skáldsins...

Jaeja, kannski ég reyni ad koma einhverju í verk

Bless í bili

Ykkar

Freyja