That er eitthvad svo notalegt ad fara í gønguferd um kaupmannahøfn, thad er allt svo kunnuglegt og heimilislegt eitthvad, og sjávargolan er yndisleg...brúdkaupid er í kvøld og ég er ekki ennthá búin ad finna út leid til ad pakka inn saudnum sem er brúdkaupsgjøfin,,,, á eftir førum vid í siglingu um høfnina og svo er rosa party á fínasta veitingastadnum,, á nordurløndum, segir Axel, veit ekki hverju ég á ad trúa hihihi... En eftir helgi kem ég heim til íslands og er thá aldeilis til í alvarlegan slaeping og fjallgøngur..

puss og kram og god nat min skatt

Freysla

Og enn og aftur er 'eg ad thvaelast um austurevr'opu. Eftir t'onleikana 'i Ostrava hitti eg Stefan i Prag og f'or i klarinettufri sem var alveg hreinnt ljomaandi finnt og vid slaeptumst og slaeptumst og skodudum sofn, sem var ekkert sma finnt. En nu er eg stodd i hinni gomlu hofudborg p'ollands Poznan, sem er voda saet og alls konar allavegana litud gomul hus med krusidullum. ( Fyrirgefid villurnar, eg nae ekki thessu lyklabordi.) Fyrsti Weberkonzertinn gekk vel, en fyrstu tonleikarnir voru i Ziolona Gora, sem er gamall fallegur baer i vestur pollandi. Eg bj'o i gomlu leikhusi, eiginlega hringleikahusi thar sem svidid var ut undir berum himni. Their voru med 'ibud fyrir lystamenn fyrir aftan svidid og eg fekk ad gista thar. Eg gat laumast inn a svidid ad nottu til og eg stodst ekki matid ad profa, og spiladi Weber um midja nott 'ut undir stjornubjortum naeturhimninum vid undirleik 'ymindaddrar hlj'omsveitar, hihi,,, eitthvad orlitid draugalegt vid thetta allt saman... skrifa betur thegar eg kemmst i audveldara lyklabord

Freysla

Jaeja, órulegt en satt virdast ennthá einhverjir lesa thetta spjall og mer datt i hug ad skrifa nokkrar linur, ad visu er eg ekki enntha búin ad laera a tékkneskt lyklabord svo ad allar stafsetningarvillur eru afsakadar, hihi.... Ég er stödd inn í svörtusti tékk´oslóvakíu og sídustu dagar hafa ad mestu leyti farid í that ad veida upplýsingar um ungverska tjódlagatónlist og bartúkur upp úr Josef Balogh, sem er einn besti klarínettuleikari ungverja. Auk thess sem ég píndi hann til ad sitja yfir ungverskum dönsum med mér thangad til ég var umthadbil farin ad geta hermt eftir honum skammlaust , hihi..... Fellst adallega í thví ad gera bara allt sem venjulega má ekki í klarínettuleik.. og helst ekki ódrukkinn.... mjög gaman, Jósef er mikill sagnamadur og drykkfelldur mjög og helstu leyndarmálin laetur hann ekki uppi fyrr en eftir ad minnsta kosti thrjá slívóvitschsj. Thetta hefur sumsjé verid hin skrautlegasta vika. Tónleikarnir mínir eru á morgun í tékkneska útvarpinu, og salurinn lýtur út eins og járntjaldid uppmálad. Ég bý á gömlu veidisetri eda herragardi hérna rétt fyrir utan Ostrava og veggirnir eru thaktir gömlum málverkum og uppstoppudum fuglum, villisvínum og hauskúpum af hinum ýmsu hjartardýrum. Ekki laust vid ad vera örlítid draugalegt ad nóttu til. En ég laet thetta duga í bili , kannski skrifa ég svolítid betur seinna...

Ykkar freyja 

Thetta athugasemda sprell hérna fyrir nedan var nú atheins of mikid fyrir minn smekk, var thetta einhver vina minna ad fíflast í mér eda eru hér netdólgar, svo ég minnist nú ekki á netadraesur  á ferd. Allt sem thu villt skalt thú fá ef thú bara lest thetta bréf og sendir that áfram. Jahérna, er thetta svona eins og gömlu gódu kedjubréfin nema madur faer ekker haldbaert út úr thessu.  Thad er margt skrýtid í kýrhausnum segi ég nú bara.

Já , annars segi ég nú bara allt gott og thetta thagnarbindindi stafar nú adallega af thví ad ég er ekki med internet, sem er mjög frelsandi ad mörgu leyti, en ég er vissulega ekki í mjög nánu sambandi vid umheiminn og óendanleikann ( netsins sko) thessa daganna. Og thó ad ég hafi kannski vanraekt vini mína adeins upp á sídkastind thá stafar that alls ekki af ástleysi... Hef verid ad sinna theim félugum Max Reger og Jóhannesi Brahms.... blessudum

Já og svo hvet ég alla eindregid til ad maeta á tónleika í Festsaal Kreuzberg á mánudagskvöldid en thá spilar Amiina í Berlín.

Og svo var ég ad spá í ad gera skodunarkönnun hvenaer vinir mínir eru eiginlega á íslandi í sumar svo gerid endilega athugasemd. Ég verd víst eitthvad ad thvaelast um Pólland og tékkóslóvakíu í Júlí  ad spila en var ad spá í ad koma heim í ágúst, en that gengur ekki alveg nógu og vel ad skipuleggja sumarid.. 

ykkar

Freyja 

Hvernig lendir madur villtur inn í midjum skógi í konzertkjól og kínaskóm fullum af sandi med áttraedu áströlsku tónskáldi, albínóa og rammáttavilltum thverflautuleikara med thriggjadagaskegg klukkan hálfátta ad morgni???

Thessir dagar eru eins og eitt langt sprenghlaegilegt absúrdleikrit..... 

 

Halló allir saman

Hér er allt ad springa út, that er sko komid vor og sólin skín og skín og í dag fór ég út í sólina og safnadi freknum. Trén eru í blóma og og jafnvel allraólundarlegustu tjódverjar brosa út í annad í blídunni. Í fyrradag klárudum vid Hannadóra og frú Hlinkova ad taka upp rómantíska prógrammid okkar. That vantar naudsynlega nafn á tríóid okkar, allar uppástungur eru vel thegnar, nafnid sem vid höfum komid fram undir til thessa er adeins "over the top" auk thess sem enginn getur lagt that á minnid, "Tríó Penthesileia". Tónmeistarinn okkar kom med uppástunguna "Drei auf der Tankstelle", eda eins og that útlegst á ástkaera ylhýra "Trjár á bensýnstödinni", en that er víst frátekid. Merkilegt ad that skildi vera that fyrsta sem honum datt í hug eftir ad hafa verid laestur inni í konzertsaal med okkur í nokkra daga ad taka upp hárómatísk ljód. Stórfurdulegt alveg.

That er ekki mjög notalegt á thessu internetkaffihúsi, ér er ad hugsa um ad stinga af út í hlýja vornóttina, en kanski tek ég mig til brádum og skrifa eitthvad skemmtilegt...

Ykkar

Freyja

Kaeru lesendur, vinir, félagar og leynilegir addáendur

That er nú alveg merkilegt ad einhvur skuli enn nenna ad lesa thetta spjall, sérstaklega thar sem ég skrifa aldrei neitt, samt fae ég allnokkrar heimsóknir á dag. En eins og ádur hefur komid fram eru vegir internetsins órannsakanlegir. Ég er nú eiginlega alveg haett ad sinna thessum taekninýjungum samtímans og eftir hardar ávítur fjölskyldumedlima fyrir slaema stafsetningu ( ég er afsökud núna, thýskt lyklabord) hef ég lítid sem ekkert thorad ad blogga thar sem ég gleymdi jólagjöfinni í ár, "stafsetningarordabókinni" alveg óvart heima á náttbordinu mínu ( óoppnada ad vísu.) Thetta thýdir samt ekki ad ég sakni ykkar ekki, og vildi ad thid vaerud hér hjá mér í vorrigningunni í gömlu Berlín. 

Annars bar that helst til týdinda ad Elke vinkona mín eignadist barn í gaer, that átti ad heita Freyja en var thví midur strákur og greyid drengurinn var nefndur Freyas í stadinn, veit ekki alveg hvort ad that er í alvörunni thýskt nafn, ég er audvitad mjög montin, drengurinn á örugglega eftir ad hugsa mér theygjandi thörfina thegar fram lída stundir.

Og loksins thegar ég sest nidur til ad blogga er ég fullkomlega andlaus, er that nú, mer dettur í alvörunni ekkert í hug til ad segja, svo kannski ég láti thetta bara gott heita í bili. Ég er bara ad hugsa um ad fara ad elda thistilhjörtu

Kaer kvedja

Freyja 

Það er alltaf svolítið skrýtin tilfinning að keyra yfir landamæri Póllands sem liggja að þýskalandi. Um leið og keyrt er yfir ána "Oder" fer ekki á milli mála að við erum komin í annað land, eða kannski heldur eins og við stígum aðeins aftur í tímann, flest húsin eru kynnt með Kolum, sem útskýrir reykinn sem smýgur úr skorsteinum í hverju húsi. Allt er í niðurnýðslu, húsin svört af kolareyk í þessum litlu fátæku borgum í vestur Póllandi. Það er eitthvað vinalegt við gömlu, fallegu niðurnýddu húsin, þau eru eitthvað svo viðkvæm og berskjölduð. Aftur á móti finnst mér ekkert fallegt við ljótu austurblokkirnar og úthverfin. Það eru Prestarnir sem eru valdamestu menn samfélagsins að því mér er sagt, og mér finnst það ekki ósennilegt þar sem myndir af Jóhannesi Páli páfa og Ratzinger prýða veggi hverrar stofu, eins og þeir væru eitthvað stofustáss blessaðir. Flestir virðast vera rammkaþólskir hér sem brýtur einkennilega í bága við stríðasmálaðar skvísurnar og stælgæana á götunum prýdda myndarlegum yfirvaraskeggjum og gullkeðjum. Meira að segja sellóleikarinn í kvartettinum, hann Tomka, sem er hörkusellóleikari og mikill töffari gengur með jesús krossfestan um hálsinn og signir sig þegar ég sé ekki til í hvert skipti sem við göngum inn í kirkju, en fram til þessa hafa tónleikarnir verið gömlum fallegum kirkjum. Því miður er Tomka ekki sérlega sleipur í enskri tungu og orðaforði hanns samanstendur aðallega af þessum setningum: “Fuck this, svo bætir hann við endingum eins og “church” , “violinist” , “cold” , “Country” og fleira í þessum dúr. Hin uppáhalds setningin hans er “Cool man”, sem hann segjir þegar hann er ánægður með eitthvað, hvernig við spilum eða eitthvað slíkt. Svo spilar hann bara eins og engill og einhvern vegin er það bara alltílagi að við skiljum hvorki upp né niður í því sem við erum að reyna að segja hvort við annað, við vinnum aðallega í augnagotum, böðum út öllum örmum og svo syngjum við líka mikið fyrir hvort annað. Svo er það hún Emilia sem er dramatíski víóluleikarinn og var búin að segja mér allt um innanskeljarmál sín og helvítið hann Igor áður en fyrsta æfingin var á enda runnin. Hún talar þykkum pólskum hreim gengur með bláan augnskugga niður á kinnar og er ekkert smá hress. Hún hefur tekið mig að sér og leggur mikið uppúr að kynna mig fyrir pólskri menningu og siðum. Hún tók mig með sér út á lífið í Gorzow, og mér leið örlítið eins og ég væri lennt í absúrdleikriti. Tomka og Emilía eru uppáhöldin mín, mig grunar reyndar að fyrsti fiðlarinn sé haldinn votti af mikilmennskubrjálæði. Bókin sem hann gengur með á sér er sjálfshjálparbók um það hvernig ætti að vera “Leiðtogi”, Hann sagði mér í trúnaði að það væri í raun og veru leiðtogahlutverk að ver 1. fiðluleikari í strengjakvartett. Ég haði nú reyndar aðeins aðrar hugmyndir um hvað það er að spila kammermúsík. Hann er líka með spólu í bílnum sínum þar sem kona segir manni hvernig foringi á að koma fram. Örlítið klikk ef þið spyrjið mig. Einhverra hluta vegna virðist þetta vera að virka og hin þora ekkert að segja við hann, ég skil ekki alveg hvað er í gangi, en Tomka og Emilíu finnst fátt skemmtilegra en þegar ég er eitthvað að skamma hann. Þetta er pínnku skrítið en engu að síður mjög áhugavert að fylgjast með hegðunarmynstri strengjakvartetts. En það er búið að vera gaman að spila með þeim Mozart og þau buðu mér að spila með þeim tónleika í París og Varsjá í sumar sem verður ábyggilega gaman..

Jæja , ég læt þetta duga í bil

Gin Dobre

Freyja

Ja, eg hef nu greinilega gerst sek um ad vanraekja thessa Bloggsidu upp a sidkastid. En langadi ad senda kvedju fra Pollandi thar sem solin skin og reykur lidast upp ur ollum skorsteinum a thessum fallega vetrarmorgni, adan fekk eg mer gonguferd ut ad anni Warta og a eftir spilum vid Mozart kvintettinn i fallegu Domkirkjunni fra fjortandu old. Naest fer eg til Poznan og svo til Gomlu Hansaborganinnar Gdansk. Hafid that gott og eg lofa ad skrifa meira seinna Ykkar Freyja

Til Hamingju með amælið ástin!

 Berlín að verða grá og köld, eins og fólkið sem í henni býr, þó ekki allir og ég brosi út í annað með lopahúfu og vettlinga.Hvít berlínarþokan læðist um göturnar á kvöldin, hún kemur skyndilega á köldum vetrar kvöldum og umvefur borgina hvítri mjúkri hulu. Sjónvarpsturninn hverfur í móðunni og tunglið veður í skýjum. Ég hef eingöngu verið að spila rómantíska tónlist upp á síðkastið  og í síðustu viku spilaði ég tónleika hér með Hönnu Dóru með hárómantísku prógrammi undir yfirskriftinni “Stirb mein Herz, oder singe!” hmmm, já , mikið “Sturm und Drang" allavegana, Hanna Dóra er nú ekkert smá flott og gífurlega dramatískur sópran í þokkabót. Við skemmtum okkur sérstaklega vel ásamt henni Daníelu, píanistanum okkar sem er frá Tékkóslóvakíu og er erkitöffari. Í framhaldi af allri rómantíkinni er ég búin að fara tvisvar á Nationalgallerie að skoða rómantísk málverk, Caspar David Friedrich og þá félaga, þetta hefurnú verið alveg merkilegur tími, þeir voru nú ekki alveg með öllum mjalla.  Annars er yndislegt að eiga vini sem eru ekki að gera það sama og maður sjálfur, um daginn þegar Ingimar var í heimsókn sagði ég honum að ég væri að fara að spila svo mikið af rómantík og hann spyr mig hálf skeptískur á svip “Bíddu!!? ætlarðu í alvöru að fara að sérhæfa þig í brúðkaupum og svoleiðis?” Honum fannst ég ekki mjög kúl, hihi.. og ég vissi ekkert hvað hann var að tala um, fyrr en rann upp fyrir mér ljós. Svo bað ég hann auðvitað að setjast niður og ég útskýrði fyrir honum í rólegheitunum “Sturm und Drang” og þetta með Werther unga, sumsé, ég væri ekki að hugsa um að reyna fyrir mér sem brúðkaupstónlistarmaður, hihi....

Eftir alla rómantíkina lagði ég svo klarínettið á hilluna í tvo daga og gerðist leiðsögumaður, í þetta sinn fyrir sjávarútvegsráðuneytið og sagði sögur af byltingunni, Marx og Engels og Einari Olgeirssyni. Sem var nú frekar absúrd þar sem þingflokksformaður sjálfstæðisflokksins og sjávarútvegsráðherra var með í för. Af einhverjum furðulegum örsökum var hann sérstaklega ánægður með þetta alltsaman. Hann gaf mér Þjórfé! Það hefur enginn áður gefið mér þjórfé, fyrst var ég bara svona pínnku móðguð, eða fannst þetta allavegana vera frekar skrýtið ( ég hef víst ekki verið mikið í þessum geira, þjónustugeira fram til þessa), ég reyndi að afþakka en þá harðneytaði hann og sagði þessa fleygu setningu “Nei, þú getur keypt þér strengi í klarínettið, ég garantéra að það á eftir að hljóma rosalega vel!”  Þjórfé frá þingflokksformanni sjálfstæðisflokksins, hvað gerir maður við það, ég hafði svona örlítið skítuga tilinningu, ég myndi allavegana ekki þora að segja móður minni frá þessu. Ég man enn þegar ég spilaði á landsfundi sjálfstæðisflokksins þegar ég var svona tólf ára og mamma hefur aldrei skammast sín jafn mikið fyrir dóttur sína. Í gær þegar ég var laus við túsristana var svo skipulagt kammermúsíkkvöld hjá Claudíó félaga mínum, við spiluðum reyndar ekki svo mikla kammermúsík heldur fórum að spila póker í staðinn og það endaði með að við spiluðum póker til klukkan fimm í nótt og áður en yfir lauk var ég búin að tapa öllu þjórfénu mínu í fjárhættuspili. Ég hef alltaf verið heppin í spilum en einhvern veginn var það bara ágæt tilfinning að tapa þjórfé frá þinflokksformanni sjálfstæðisflokksins í póker, þá þurfti ég ekki að hugsa meira um það. Þó óneytanlega hefði líka verið ásættanlegt að borga símareikninginn með þjórfénu mínu, enhvað um það. Það  fór samt frekar mikið í taugarnar á mér var að tapa fyrir Brendell yngri, breska yirstéttarsellóleikaranum, sem rakaði að sér aurum og rústaði okkur öllum eins og hann hefði aldrei gert neitt annað á ævinni  en að spila póker. Ég er nú reyndar alveg viss um að hann hefur aldrei migið í saltan sjó, svo mikið er víst.

Ég læt þetta duga í bili

Fjárglæfrakonan Freyja

 

 

Halló elskurnar

Ef einhver vill leigja íbúðina mína í janúar og febrúar, látiðið mig endilega vita. Hún er notaleg tveggja herbergja íbúð í hjarta Berlínar, í Mitte, á Rósa luxembúrgplatz ( fyrir þá sem ekki hafa heimsótt mig). Allt til alls, svalir og baðker og gott bókasafn fylgir með. Fyrirgefið að ég misnota þetta blogg til auglýsinga.

Kveðja

Freyja

Um helgina var ég í fyrsta sinn farastjóri í Berlín , og þá gerði mér þá grein fyrir að ég hef ekki unnið ærlegt handtak síðan ég var átján ára eða svo, ekki síðan ég vann í kjötborðinu í Hagkaup hérna um árið. Síðan hef ég alltaf bara spilað á Klarinettu. Þetta kom frekar flatt upp á mig að ferðaskrifstofan skyldi hringja í mig, bendir til þess að ég sé gömul í hettunni, að verða eins konar amma í íslendingafélaginu hér í borg. Ég held reyndar að ég efði ekki getað fundið betri aukavinnu, ég eyddi sumsé helginni í að segja slúðursögur úr Weimarlýðveldinu, lýsa saurlifnaði Friðriks Mikla og hirðarinnar í Potsdam, tala um Bertold Brecht og lýsa skelfingum seinni heistyrjaldarinnar. Hópurinn samantóð reyndar annars vegar af eldri borgurum og hinns vegar af 15 blindfullum strákum sem voru að fara á Leikinn. Þeir voru framanaf gjörsamlega óþolandi, en ég tók nú aðeins í lurginn á þeim og lækkaði í þeim rostann.... Mér fannst það reyndar frekar sætt sem einn þeirra sagði eftir stóru rútuferðina á laugardaginn ( sem betur fer voru þeir svo þunnir í rútunni að þeir voru alveg til lfriðs) , þá datt upp úr einum þeirra “mikið hlýtur þér að þykja vænt um þessa borg”, “þú segir frá öllu af svo mikilli innlifun að það er  eins og þú hafir verið á staðnum.”  Og þegar ég fór að hugsa um það hefur hann rétt fyrir sér, mér þykir ákaflega vænt um þessa borg, þó stundum verði mér nóg um, ég kem alltaf aftur og mér lýður alltaf eins og ég sé að koma heim. Og það er rétt að ég hef gerst sek um að reyna að setja mig í spor Rósu Lúxembúrg og ýmindað mér hvernig þetta hafi eiginlega verið við hirð Friðriks mikla. Auðvitað hef ég alltaf séð örlítið eftir því að hafa ekki verið uppi í Weimarlýðveldinu. Reyndar lennti ég nú í smá hremmingum, það voru nefnilega níu mótmælagöngur í borginni einmitt daginn sem ég átti að fara í rútuferðina, meðal annars 100.000 manna mótmæli við brandenborgarhliðið, einnig mótmæli múslíma, ísraela, verkamanna, iðnaðarmanna og ég veit ekki hvað og hvað. Ég greip auðvitað tækifærið þar sem við sátum föst í múslímagöngunni að segja krassandi sögur af atvinnuástandi og efnahagsmálum, ég óttast að þar hvafi frásögnin kannski mist hlutleysistóninn og þetta orðið aðeins of rótækt fyrir einhverja af túristunum mínum þar sem ég fattaði seinna að það voru allnokkrir gamlir íhaldsmenn í rútunni. Jæja , skítt með  það, þeir hafa bara gott af að sjá aðra hlið á málinu.

Í dag kom Atli Heimir í heimsókn og færði mér ljóð sem við Hanna Dóra ætlum að gera saman á tónleikunum í Nóvember. Hann gaf mér að borða og færði mér  Mozart geisladiska. Það er  gaman að fá góða gesti.  

Reyndar fór ég að skoða þetta og prógrammið okkar lýtur svona út, ( ég geri mér grein fyrir að þetta hljómar meira eins og Rammstein plata)

 

 

 Mozart:  Parto! Ma tu ben Mio   ( alltílagi þá elskan)

 

 

Spohr:

Sei still mein Herz   ( hjarta, slappaðu af)

Zwiegesang               (söngur elskenda)

Sehnsucht                   ( Þrá)

Wegenlied                    ( vögguljóð)

Das heimliche lied        ( dularfulla ljóðið)

Wach auf                    (vaknaðu)

Ich bin allein               ( ég er alein)

 

 

Schubert:          Der Hirt auf dem Felsen   (Smaladrengurinn á steininum!??)

 

 

Mon piu de Fiori            ( Lilta blómið mitt)

Ásamt  nokkrum ljóðum á nýnorsku eftir Atla sem byrja svona “ það er alltaf rigning þar sem þú ert”. Þetta verður skrautlegt, ( þess má geta að verkefnaval ber ekki vott um hugarástand flytjenda).Og við Hanna erum bara frekar mikið niðri á jörðinni og ánægðar með lífið.

 

 

Kær kveðja

Freyja

Um síðustu helgi var ég stödd á austur Fríslandi að spila þessa Haydn messu. Ég hafði miskilið þetta allt saman, hélt að þetta væri smá bíltúr út að Ostsee, kannski tveir þrír tímar, og hlakkaði til að sjá sjóinn og spila smá Haydn. Nema hvað að þetta var alls ekki út við Ostsee heldur lengst út við norðursjó, rétt við Hollensku landamærin. Svo að ég hossast í rútu í átta tíma í gegnum allt þýskaland, sem betur fer var Dea með í för svo að við gátum spjallað svolítið saman á leiðinni. Svo fórum við að tala um sjóinn, og ég saknaði þess að hafa sjóinn fyrir utan gluggann minn. Þá sagði Dea mér frá því þegar hún sá sjóinn fyrst, þegar hún var sextán ára, hún hafði lesið um hann í bókum en alltaf fundist hann vera fjarlægur og dularfullur, næstum því eins og hann væri ekki til í alvörunni. Svo þegar hún sá hann loksins í fyrsta sinn þyrmdi yfir hana af eintómu víðáttubrjálæði og hún gat ekki tekið augun af öldunum sem léku sér í flæðarmálinu. Svo sagði hún mér frá úlfunum í ungversku skógunum, og ég viðurkenndi að Úlfar voru það eina sem ég var virkilega skíthrædd við þegar ég var lítil stelpa, eftir að hafa lesið ógrynni ævintýra um blóðþyrsta úlfa sem vöfruðu um myrkviði fjarlægra landa, og ég sagði henni frá martröðinni sem mig dreymdi aftur og aftur að ég væri að hrapa ofan í ægilegan skolt á geysistórum Úlfi. Ég hrapaði og hrapaði alveg þangað til ég vaknaði, þetta hefur væntanlega verið fenrisúlfur, en Siggi frændi sem bjó heima á sæbóli sat stundum með mig og las fyrir mig upp úr Eddukvæðum og sagði mér sögur með miklum tilþrifum. Hann ferðaðist um ungverjaland þegar ég var lítil og þegar hann kom heim sagði hann mér krassandi sögur af öllum þeim blóðþyrstu vampírum og skuggaverum sem hann hafði hitt fyrir í skógum transylvaníu. Það hefur líklega verið þess vegna sem mér fannst Ungverjaland alltaf vera sveipað dularblæ eins og ævintýraland úr gömlum bókum. Siggi frændi færði mér litla flösku úr tré sem ég á enn þegar hann kom úr þessu ferðalagi, hún var fyllt með rósavatni, ég var auðvitað of lítil til að nota ilmavtn, hef svo sem hvorki fyrr né síðar getað notað ilmvatn , en stundum þefaði ég af flöskunni og fannst ég vera að þefa af einhverju fjarlægu og forboðnu, þessi þunga og höfga lykt. Ég fæ ennþá fiðring í magann þegar ég finn lykt af rósavatni hvar sem er. Núna er Siggi frændi minn löngu dáinn og það var ekki fyrr en síðasta sumar að ég gerði mér grein fyrir hver hefði verið ferðafélagi hanns á þessu ferðalagi. Þar sem ég sit og drekk kaffi með félaga mínum, gamla Guðmundi Norðdal og hann fer að segja mér að honum hafi þótt vænt um þennan skrítna frænda minn, þeir hafi einu sinni fyrir mörgum árum ferðast saman um þverallt ungverjaland. Hann hvað þetta hafa verið mikla svaðilför. Þeir höfðu flækst fullir um refilstigu transylvanísku fjallanna og kynnst undirheimum Búdapest saman. Stundum er heimurinn lítill, ég vissi ekki einu sinni að þeir hefðu verið vinir. En það var Guðmundur gamli sem tók mig að sér þegar ég byrjaði að spila í Lúðrasveit Reykjavíkur sem smá patti , rétt tíu ára eða svo, hann ásamt Braga Einarssyni heitnum og Árna Elfar gamla jasspíanista sem tóku mig beinlínis að sér. Þeir sögðu mér sögur frá gömlum tímum og kenndu mér svo ótal margt um lífið og tónlistina. Þetta var þegar enn voru haldnar jammsessíónir í hljómskálanum, og gömlu mennirnir hittust oft til að spila jass á laugardagskvöldum. Ég fékk alltaf að vera með og sat eins og mús og hlustaði og stundum fékk ég að spila með. Þessir gömlu tónlistarmenn hafa sjálfsagt verið aðalgæjarnir í Reykjavík upp úr miðri öldinn eða svo.

 Hvert var ég komin.... það er augljóst mál að þegar ég byrja á nýrri bloggfærslu þá veit ég aldrei hvar hún endar, líklega oftar en ekki í ógöngum. Jú einmitt, þegar við Dea erum búnar að sitja allann daginn í rútu og orðnar víðeigðar af tedrykkju og slúðursögum, komum við til austur Fríslands rétt í tæka tíð fyrir æfinguna. Ég pakka upp í snarhasti og dríf mig á minn stað,næ eiginlega ekkert að hita upp eða neitt. Heilsa öðrum klarínett leikaranum ( sem ég hafði aldrei séð áður ) formlega með handabandi, ég var að leiða. Svo byrjar æfingin, hljómsveitin spilar kyriuna og við erum með þögn en svo í Gloríunni er ég með sóló og ég byrja að spila og það er skelfilega rammfalskt, sjitt , nánar tiltekið akkúrat hálftóni of lágt, allir hrökkva í kút, og ég fæ vægt taugaáfall á staðnum, ég hafði sumsé gripið vitlaust klarínett í flýtinu. Ég brosi vandræðalega, reyni að gera gott úr öllu,þetta hefur ekki komið fyrir í mörg ár, hihi,... auðvitað eiga allir klarinettuleikara eina svona sögu , en mér brá ekkert smá. Það fyndna var að eftir þetta var annar klarínetttuleikarinn ekkert smá næs, og tilkynnti mér í pásunni hvað hann væri ánægður með að þetta hefði komið fyrir mig, þetta væri einmitt eitthvað svona sem myndi koma fyrir hann. Vissi ekki alveg hvernig ég átti að taka þessu. Annars var ferðin í austur fríslandi ánægjuleg og ég týndi fullann poka af eplum og bakaði þrjár eplakökur í gær svo allir sem eiga leið hjá eru velkomnir í kaffi og eplaköku. Jæjaþá í þetta sinn

  Góða nótt

 Ykkar Freyja

Einmitt þessi einkennilegi áhugi fyrir furðufuglum varð þess valdandi að ég lét plata mig á stefnumót um daginn. Ekki það að ég hefði minnsta áhuga á viðkomandi karlmanni. Þessi ágæti tónlistarmaðu er einmitt einn mesti flagari sem ég þekki og hefur skilið eftir sig slóð brostinna hjarta í að minnsta kosti fjórum heimsálfum svo ég viti til, og á syni allt frá Kansas til Barselónu þó hann sé lítið eldri en ég, eins og hann hafi þörf fyrir að dreyfa sæði sínu um jörðina. Mér þótti það einhvernvegin spennandi, kannski helst hvernig hann færi að þessu, og hvaða ástæður lægju þar að baki, hvernig hann hugsaði.... Hann er reyndar allt annað en leiðinlegur. Við eigum marga sameiginlega vini og þessvegna vissi ég hitt og þetta, kannski meira en ég vildi vita, og ábyggilega meira en ég ætti að vita.  Það er svo auðvelt að dæma manneskjur af orðspori, eiginlega finnst mér eins og allir eigi að hafa rétt á að sanna sjálfir mannkosti sína, mér leiðast kjaftasögur. En í þessu tilfelli vissi ég nákvæmlega hvernig mann ég var með í höndunum, þar sem ég hef beinlínis gengið inn á hann við þá iðju að táldraga ungar stúlkur, það var óvart sko...engu að síður mjög fyndin sena.

 Og þarna sitjum við, við kertaljós og sötrum gamalt franskt rauðvín undir spænskri flamengótónlist. Þessi dulúðugi, víðföruli maður situr á móti mér og segir mér í einlægni með sakleysislegu augnaráði að hann fyrirlíti gjálífi margra tónlistarmanna í kringum okkur, sem ferðist um og eigi ástkonur á víð og dreif um heimsbyggðina, hann sé alls ekki þannig drengur, hann taki allt gríðarlega alvarlega ( ég umþaðbil að springa úr hlátri). Hann hafi alltaf upplifað að það væri eitthvað alveg sérstakt á milli okkar, að við værum svo lík að mörgu leyti ( ég umþaðbil að missa það). Nema hvað svo missi ég það auðvitað á endanum og fer að gera grín að honum, góðlátlega þó og næ fimlega að skipta um umræðuefni og plata hann til að fara að tala um tónlist sem er alltaf gaman því hann tékkar á öllu og er afskaplega fínn músíkant. Það er alltaf besta lausnin þegar maður er komin í ógöngur, að snúa öllu upp í grín, allavegana oft. En það er með hann eins og svo marga menn að hann hættir alveg að vera skemmtilegur þegar hann er eitthvað að gera hosur sínar grænar fyrir kvenfólki. Nema hvað að þetta endar nú alltsaman vel og við höfum það bara frekar skemmtilegt og svo forða ég mér heim áður en yfir líkur. Það skrýtna var að hann hljómaði frekar einlægur og sannfærandi, ef ég hefði ekki vitað betur. Ég fór að velta því fyrir mér hvort hann hefði verið að lýsa þeim manni sem hann vildi vera, eða hvort hann væri í alvörunni bara að reyna að plata mig upp úr skónum. Sem væri stórmerkilegt í ljósi liðinna atburða. En mér fannst þetta bara allt saman frekar fyndið og pældi svo ekki meira í því.

Nema hvað  að nokkrum dögum seinna er ég á leiðinni á kvintettæfingu með Deu, ungversku vinkonu minn og henni Helgu Þóru og Dea segist vera búin að finna þessa vinalegu breta sem ætla að spila með okkur. Á leiðinni á æfingu fæ ég einhvur daðursleg sms frá sjarmörnum sem ég að sjálfsögðu ignorera fimlega. Nema hvað svo förum við að spila Mozart og það er bara voða gaman og bretarnir eru  mjög fínir og eins og gengur förum við að spjalla saman og kemur í ljós að við þekkjum nú eitthvað sameiginlegt tónlistarfólk, víóluleikarinn spyr okkur hvort við þekkjum Sigrúnu Eðvalds, við Helga segjumst nú kannast við hana. Einhverntíman hafði hann líka spilað Brahms kvintettinn í Potúgal með Miguel sem var uppáhalds bekkjarbróðir minn í bekknum hjá Steffens. Svo kemur í ljós að víóluleikarinn hafði spilað í einni af stóru hljómsveitunum hérna í Berlín, og ég segist nú aldeilis kannast við einn ákveðinn víóluleikara í hljómsveitinni ( einmitt daðurdrósina sem félagi okkar var í óða önn við að fallera þegar ég gekk inn á hann hérna einu sinni), jú, hann spyr mig hvernig ég þekki hana. Ég segi hana hafa verið í slagtogi við félaga minn. Víóluleikarinn verður myrkur á svip og nefnir nafn góðkunningja okkar. Ég var ábyggilega með eitthvað misjafnt á tungubroddinum, stúlkan gékk iðulega undir nafninu pulsukonan í okkar vinahóp, því hún var alltaf með risastóra pulsu í hárinu og klæddi sig eins og eldri bresk yfirstéttarfrú, enda af afskaplega fínum ættum, pabbi hennar var frægur sellóleikari. Gekk sú saga að flagarinn okkar héldi við hana vegna peninganna, (sel það ekki dýrara en ég keypti það.). Okkur fannst hún yfirlætisfull og eitthvað asnaleg, en það er nú einu sinni þannig að það er svo margt sem getur legið að baki, þegar fólk er hrokafullt er það oft bara óöruggt eða líður illa í eigin skinni. Vinalegi víóluleikarinn okkar segir með oxford enska hreimnum sínum, “Hún er systir mín”. Svo segir hann sorgbitinni röddu,  “talar hann stundum um systur mína?” , ég hristi höfuðið varlega....Úffúff, stundum er heimurinn bara of lítill......  Og Dea segir veikt með fallega ungverska hreimnum sínum og dýpt í röddinni eins og sú sem allt skilur,” talar hún stundum um hann?”. Víóluleikarinn kinnkar kolli með harðneskju í svipnum. Ég verð bara frekar vandræðaleg,... sjitt. Allt í einu fannst mér þetta allt saman alls ekkert fyndið lengur. Þetta fríkaði mig alveg út........ mér fannst ég næstum bera einhvers skonar einkennilega ábyrgð á því hvað félagi minn var mikill bjáni, eins og  ég væri í liði með vondu strákunum....

Á eftir æfinguna elduðu strákarnir handa okkur herramannsmáltíð, óvenjulegt þegar maður hittir kammermúsíkfélaga í fyrsta sinn, og þeir voru nú greinilega vel upp aldir vinalegir yfirstéttar bretar, það fór ekki á milli mála.

Nóg af slúðri og lausmælgi

Ykkar

Freyja